عاشقانه
منوباخودت ببرای
تو ای تکیه گاه من
خوب مثل تن تو باتو همسفر شدن
منوباخودت ببرمن به رفتن قانعم
بی تو مهتاب شبی
باز ازان کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم ان عاشق دیوانه که بودم
تقدیم به دوست گلم
در وفای عشق تو مشهور خوبانم چوشمع
شب نشین کوی سر بازان ورندانم چوشمع
کوه صبرم نرم شد چون موم از دست غمت
تا دراب و اتش عشقت گدازانم چوشمع
بی جمال عالم ارای تو روز من شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در اتش هجر تو سوزانم چو شمع
